Aloja Vera – eliksir dugovječnosti

0
1068

Kod lokalne upotrebe u obliku krema, sprejeva i kapljica, idealno je sredstvo za njegu kože, alergije, cijeljenje rana i opeko­tina, zaustavljanje krvarenja iz rana, kod bolova u zglobovima i mišićima, za njegu zuba i usne šupljine (upala desni, paradentoza, afte), njegu i bolesti očiju (konjunktivitis, mrena…), za akne, seboreju. Aloja vera mast koristi se u terapiji liječenja akni, a zbog svojih karakteristika često se nalazi u sastavu dezodoransa. Aloja vera losioni i gelovi upotrebljavaju se kao zaštita protiv sunca i lijek za sanaciju opekotina izazvanih pretjeranom izlaganju suncu, zahvaljujući svom antiupalnom i umirujućem svojstvu. Razne kreme na bazi ove biljke daju koži vlažnost i mekoću i koriste se za ishranu lica. Aloja Vera se na tržištu može naći u formi soka, te se koristi za jačanje odbrambene moći organizma i odlična je preporuka u danima koji dolaze. Ako se koristi kao napitak, djeluje pozitivno na imunološki sistem, smanjuje upale, uništava viruse, bakterije, gljivice, detoksikuje organizam, podstiče metabolizam, reguliše probavu, poboljšava rad jetre, reguliše i snižava razmjenu šećera u krvi, snižava holesterol, ublažava simp­tome astme i alergije, ublažava akutne i hronične upale mokraćnih puteva i prostate, pomaže kod upala respiratornog trakta.

Ono što je interesantno jeste njeno laksativno dejstvo. Upravo zahvaljujući ovom ljekovitom dejstvu, aloja vera je i počela da se koristi kao lijek u Americi. Zahvaljujući redovnoj oralnoj upotrebi, ona dovodi u ravnotežu skoro sve funkcije organizma; od uredne probave od zdravog sna. Snabdi­jeva tijelo vitalnim sastojcima (vitamini, minerali, aminokisjeline, enzimi, saponini, polisaharidi i antrakinoni), inače neophodnim za normalan rad organizma.

Popularnost biljke aloje i njena široka primjena učinili su svoje, tako da je veliki broj proizvođača koristi. Od 1980. godine kvalitet gotovih proizvoda garantuje institut koji kontroliše proiz­vodni postupak preparata koji sadrže ovaj gel (The International Aloe Science Council – IASC).

Stručnjaci tvrde da aloja vera vrši detoksikaciju cijelog organizma. Djeluje povoljno na endokrini sistem, uključujući pankreas i tiroidnu žlijezdu, kao i na krvotok.

Ova biljka, smatraju njeni sve vatreniji propagatori i korisnici, ublažava nuspojave kod hemoterapije i terapije radijaci­jom. Uz to, ona otklanja zamor i iscrpljenost, a ,već pomenuto, ima izražena imuno-stimulirajuća svojstva. Mnogi smatraju da ona djeluje antibakterijski, antivirusno i antifungicidno. Otklanja reumatske smetnje i bolove, smiruje upalne procese u zglobovima i mišićima. Podmlađuje i odlaže biološku starost.

Po receptu ruskog ljekara Savinskog, koji je aloju upotre­bljavao na pametan i koristan način, spravlja se lijek koji se koristi čak i za borbu protiv raka: 300 grama svježeg lista aloje samljeti (što starija biljka to je bolje), pomiješati sa 7 dl čistog crnog vina, sa 500 grama kafe cikorije, 400 grama meda sa saćem i 400 ml 90% apotekarskog alkohola. Sve staviti u tamnu bocu sa širokim grlom i dobro zatvoriti. Čuvati na tamnom i hladnom mjestu, ali ne u frižideru. Nakon 7 dana može se početi upotrebljavati. Prvih 5 dana, tri puta konzumirati po jednu kafenu kašiku na dva časa prije jela, a narednih 5 dana, tri puta po jednu kafenu kašiku na čas prije jela. Lijek spravljen po navedenoj recepturi pomaže kod tuberkuloze, astme, čira na želucu, reumatizma, bolesti ženskih polnih organa, pa i raka.

Ograničenja u primjeni

Tokom trudnoće, dojenja, u slučaju postojanja hemeroidalne bolesti ili bubrežnih bolesti – ne primjenjivati aloju oralno. Ako se istovremeno uzimaju lijekovi za srce, potrebno je savjeto­vanje s ljekarom. Izbjegavati dodir kože sa sokom iz baze lista.

Nuspojave

Laksativni učinak može izazvati grčeve u želucu i crijevima. Dugotrajna primjena ometa sadržaj elektrolita, pa može izazvati ozbiljne tegobe kardiovaskularnog sistema i krvnih sudova.

Ne postoji uzalud ona latinska izreka da doktor liječi, a priroda ozdravljuje. Stoga, okrenimo joj se, samo nam najbolje može podariti.

 

Piše: Mr sci. ph. Ivana Gojković